فرفره هاي بي باد

با نگاه مثله ماهت

     قصه های جون پناهت

          دلمو از من گرفتی

               نمی دونی چه قشنگ بود اشتباهت

دل را به یاد می سپارم

     و

          نگاهم را به باد.

نه نوشتن آرامم می کند، نه حوصله خواندم دارم،

    و نه یاد تو آرامم می کند.

               همه را دور می ریزم.

                                       خسته ام.

حرف هایمان نا تمام...

تا آغاز می کنیم وقت رفتن است،

     و باز هم همان حسرت تلخ همیشگی،

          ثانیه ها رفته اند حتی پیش از آن که با خبر شوی

گویی همین دیروز بود که در گوشم خواندی:

               "هرگز فراموشم مکن"

       ای دریغ، "گاهی چقدر زود دیر می شود"

این اولین سال جدیدی هستش که از خونه دورم، اونم نه یه ذره و 2 ذره، قدر نصف کره زمین فاصله دارم.

نمیدونم این دوری رو باید به حساب تقدیر بذارم یا اراده ولی هر چه که هست، دوریه و دلتنگی که باید تحمل کنم.

خیلی دلم برای تهران و عیدهاش تنگ میشه، دلم برای همه کسانم تنگ میشه.

امیدوارم که سال نو به همه مبارک باشه و همه اونایی که ازشون دورم بدونن که حتی یه لحظه هم از یادم نمیرن.

نوروز مبارک.

شـب خیابان ، مثـل من است !

هـر از چــنــــدی

خاطره‌ای بی‌احـتـیاط می گـذرد

بی صدا در تاریکی

محــو می شود ...

دلم یک تصادف جدی می‌خواهـد !

زندگی داستان مرد یخ فروشی است که از او پرسیدند: یخ ها را فروختی؟

گفت: نه، ولی تمام شد!

در روزهای آخر اسفند

در نیمروز روشن

وقتی بنفشه ها را با برگ و ریشه و پیوند و خاک

در جعبه های کوچک چوبین جای می دهند

جوی هزار... زمزمه درد و انتظار

در سینه می خروشد و بر گونه ها روان

جوی هزار..... زمزمه درد و انتظار

در سینه می خروشد و بر گونه ها روان

ای کاش! آدمی وطنش را همچون بنفشه می شد با خود ببرد هر کجا که خواست

در روشنایی باران

در آفتاب پاک

در روز های آخر اسفند

در نیمروز روشن

Forgiveness

                 is the answer to the child's dream of a miracle by which what is broken is made

                 whole again, what is soiled is again made clean

حقیقت دارد
 تو را دوست دارم
 در این باران
 می خواستم تو
 در انتهای خیابان نشسته
باشی
 من عبور کنم
 سلام کنم
لبخند تو را در باران
 می خواستم
 می خواهم
 تمام لغاتی را که می دانم برای تو
 به دریا بریزم
دوباره متولد شوم
 دنیا را ببینم
رنگ کاج را ندانم
نامم را فراموش کنم
دوباره در اینه نگاه کنم
ندانم پیراهن دارم
کلمات دیروز را
 امروز نگویم
خانه را برای تو آماده کنم
برای تو یک چمدان بخرم
 تو معنی سفر را از من بپرسی
لغات تازه را از دریا صید کنم
لغات را شستشو دهم
 آنقدر بمیرم
 تا زنده شوم 

امروز به نعمت وجود آفتاب پی بردم،

چون بعد از یک ماه و نیم آفتاب رو اینجا دیدم و فهمیدم که توی تهران به بودن آفتاب عادت داشتم و نمی فهمیدم اگر یک ماه اون رو نبینم واقعا افسرده میشم!